Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Η κόρη του αρχιΝαζί που εκτέλεσε τον δολοφόνο του Τσε Γκεβάρα

Βολιβιανή ζούγκλα, χωριό Λα Ιγκέρα, πρόποδες Άνδεων, ξημέρωμα 9ης Οκτωβρίου 1967

Ο συνταγματάρχης του βολιβιανού στρα­τού Ρομπέρτο Κιντανίλια Περέιρα είχε κάθε λόγο να πετάει στα σύννεφα από χαρά. Ίσιωσε με τον δείκτη και τον αντίχειρά του το λεπτό, φροντισμένο μαύρο μουστάκι του και προέταξε το σαγόνι του, ώστε να μη φαίνεται το προ­γούλι του. Στη συνέχεια πλησίασε τον λιγομίλητο άνδρα με τα πολιτικά ρούχα, τον οποίο φώναζε Φέλιξ Ροντρίγκες και που γνώριζε ότι ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της CIA. Με στόμ­φο του ανακοίνωσε: «Σενιόρ, μέσα στο σχολείο βρίσκεται αιχμάλωτος, έπειτα από καταδίωξη και μάχη με τις δυνάμεις μας, ο νούμερο ένα ε­πικίνδυνος εχθρός των χωρών μας. Ακολουθή­στε με, παρακαλώ».

Οι δυο άνδρες πέρασαν από την πόρτα του σχολείου, το οποίο είχε μεταβληθεί σε φρού­ριο. Φαντάροι με τα όπλα στο χέρι φυλούσαν σκοπιά και άλλοι είχαν ζώσει τον εξωτερικό χώρο και περιπολούσαν. Καταμεσής μιας αί­θουσας που είχε αδειάσει από τα θρανία και υπήρχε μόνο ο μαυροπίνακας και ένας Εσταυ­ρωμένος στον τοίχο, καθόταν ήρεμος, σχεδόν χαμογελαστός ένας μαυρομάλλης άνδρας. Το αριστερό του πόδι τον πονούσε φριχτά και το αίμα από τη σφαίρα που τον είχε τραυματίσει, είχε καταβρέξει το σκούρο χακί, στρατιωτικό του παντελόνι. Η έκφρασή του όμως συνέχιζε να είναι γαλήνια.

Ο φαντάρος στην πόρτα της αίθουσας έκανε στην άκρη και ο Κιντανίλια μαζί με τον Ροντρί­γκες μπήκαν μέσα. Οι υπόλοιποι στρατιώτες που βρίσκονταν στην αίθουσα εξαφανίστηκαν σε ελάχιστα δευτερόλεπτα αφήνοντας μόνους τους τρεις άνδρες. «Σενιόρ» είπε ο συνταγμα­τάρχης «σας παρουσιάζω τον αιχμάλωτο. Χάρη στην αμέριστη βοήθειά σας ο ταραξίας Ερνέστο Τσε Γκεβάρα βρίσκεται στα χέρια μας. Τον συλλάβαμε προχθές στην περιοχή της χαρά­δρας του ξεροπόταμου Quebrada del Churo».

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Πάτρα: Εταιρεία «τσιπάρει» εργαζόμενους, απειλεί και έχει εργασιακό «πρότυπο» τα φραουλοχώραφα

Ενδεικτικό του εργασιακού μεσαίωνα που επικρατεί στον ιδιωτικό τομέα είναι το σοβαρό περιστατικό στην Πάτρα όπου, σύμφωνα με το patrastimes.gr, εταιρεία η οποία έχει έδρα στην πόλη αλλά δραστηριοποιείται και σε όμορους νομούς, ειδικευόμενη στην διανομή διαφημιστικών εντύπων, κυριολεκτικά παρακολουθεί σε κάθε βήμα τους εργαζόμενούς, μέσω GPS.

Ουσιαστικά πρόκειται για παρακολούθηση ακόμα και την ώρα που πηγαίνουν στην τουαλέτα, ενώ εάν ο εργαζόμενος που έχει αναλάβει την διανομή του υλικού σε συγκεκριμένη έκταση τολμήσει να καθίσει έστω και ένα λεπτό για να ξεκουραστεί, αμέσως το ανακαλούν την τάξη καθώς το σύστημα παρακολούθησης τους ενημερώνει πως σταμάτησε να περπατά.

Οι συνθήκες εργασίας παραπέμπουν σε εποχές γαλέρας, καθώς όταν γίνεται η πρόσληψη η συμφωνία περιλαμβάνει εργασία 5 ωρών έναντι 17.5 ευρώ μεροκάματο, αλλά η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, με τους εργαζόμενους να υποχρεώνονται σε δουλειά από τις 7 το πρωί έως τις 9 με 9.30 το βράδυ.

Ο κάθε ένας από τους εργαζόμενους υποχρεώνεται να διανύει καθημερινά μία απόσταση 42 χιλιομέτρων χωρίς δικαίωμα για ξεκούραση ενώ δεν του διατίθεται ούτε ένα μπουκάλι νερό.

Ουσιαστικά όποιος αντέξει και παραμείνει στη συγκεκριμένη δουλειά διανύει καθημερινά κυριολεκτικά ένα μαραθώνιο.

«Μήπως είσαι παλιοκουμούνι….»;

οι Καταλανοί ψηφίζουν την 1η Οκτωβρίου για την ανεξαρτησία τους!

Τι κι αν κανείς δεν μας το λέει
οι Καταλανοί ψηφίζουν την 1η Οκτωβρίου για την ανεξαρτησία τους!
Ενάντια σε θεούς και δαίμονες,

Του Γιώργου Μητραλιά

Η Καταλονία ψηφίζει σε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της την 1η Οκτωβρίου και οι ηγέτες της ανακοινώνουν ότι στην περίπτωση που κερδίσει το “Ναι”, η ανακήρυξη της “Ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Καταλονίας” θα γίνει μέσα στις 48 ώρες που θα ακολουθήσουν το δημοψήφισμα! Είδατε ή ακούσατε πουθενά αυτή την είδηση; Στα ελληνικά και στα ξένα “μεγάλα” ΜΜΕ; Μήπως-έστω- ακούσατε κάποιο κόμμα ή ηγέτη κόμματος στην Ελλάδα ή κάπου αλλού στην Ευρώπη να αντιδρά σε αυτή την είδηση; Μάταιος κόπος. Μην ψάχνετε. Με μια ή δυο εξαιρέσεις, το μπλάκ άουτ είναι απόλυτο και αυτή η είδηση είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Έπεσε θύμα μιας πρωτοφανούς καλά συντονισμένης διεθνούς λογοκρισίας στην οποία υπάκουσαν χιλιάδες ΜΜΕ σε όλη τη “δημοκρατική” μας Ευρώπη που, κατά τα άλλα, ορκίζεται στο όνομα της “διαφάνειας” και της “ανεξαρτησίας του τύπου”…

Και όμως, αυτή η είδηση δεν είναι παίξε-γέλασε και εγκυμονεί γεγονότα που μπορεί να φέρουν όχι μόνο το Ισπανικό Κράτος αλλά και ολάκερη την Ευρώπη μας άνω-κάτω. Εξάλλου, η ακαριαία αντίδραση της δεξιότατης κυβέρνησης της Μαδρίτης δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αμφιβολίες: η υπουργός Άμυνας του κ. Ραχόϊ, η σκληροπυρηνική Κα Ντολόρες ντε Κοσπεδάλ έσπευσε να θυμίσει σε όλους και με νόημα ότι “οι Ένοπλες Δυνάμεις και η Αστυνομία βρίσκονται εκεί όπου πρέπει για να υπερασπιστούν...την (εδαφική) ακεραιότητα (της Ισπανίας)”. Και για να γίνει ακόμα πιο συγκεκριμένη, η υπουργός Άμυνας πρόσθεσε: “Στο (Ισπανικό) Κράτος αρκούν 24 ώρες για να παραλύσει” την απόσχιση της Καταλονίας…

Ποιον θα γαμήσει ο φτωχός, όταν γυρίσει ο τροχός; 5 φιλοσοφικά ερωτήματα

Κανείς δεν μπορεί να σου πάρει την αξιοπρέπεια, αν δεν του τη δώσεις.», Γκάντι

«Οι άνθρωποι [στον καπιταλισμό] έχουν απεριόριστες δυνατότητες και ελάχιστες πιθανότητες.», Πεσσόα

«Θέλει νεκροί χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς.», Ελύτης

“Άσπρα κοράκια, μαύρα κοράκια”, ποιητής Φανφάρας


Την παροιμία βεβαίως τη γνωρίζετε: «Θα γυρίσει ο τροχός, θα γαμήσει κι ο φτωχός».

Έχετε σκεφτεί όμως ποτέ ποιος είναι αυτός ο «φτωχός» και γιατί περιμένει να «γυρίσει ο τροχός» για να «γαμήσει»; Και ποιον θα γαμήσει τότε;

Ο οικοδεσπότης σας εμβάθυνε στη φιλοσοφία του Βιτγκενστάιν και στη γλωσσολογία του Ντεσοσίρ, σε συνδυασμό με αμέτρητες ώρες στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι του Φρόιντ και στην ταξική παλαίστρα του Μαρξ, χώρια τις ανθρωπολογικές μελέτες του Λεβιστρός, προκειμένου να κατανοήσει και να επεξηγήσει αυτή την τόσο απλή (φαινομενικά) παροιμία.

Πρώτο ζήτημα: Ο φτωχός, που περιμένει να γυρίσει ο τροχός για να γαμήσει, απλά δεν γαμάει ή χωρίς να γαμάει του έχουν αλλάξει τα φώτα στο πήδηγμα; 

Ο Ντεσοσίρ θα συμφωνούσε μαζί μου ότι ο τροχός, ως σημαινόμενο, υποδηλώνει αντιστροφή ρόλων.

Ortega y Gasset: ο μαζάνθρωπος χτες και σήμερα

Ορτέγκα υ Γκασσέτ, 1883–1955

Ο μαζάνθρωπος εναντίον του δημιουργού

§1

Η έννοια του μαζανθρώπου έχει απασχολήσει τη φιλοσοφική σκέψη από τις πρώτες ακόμη εκ-δηλώσεις της, στο πλαίσιο της μακραίωνης ιστορικής της εξέλιξης. ΟΗράκλειτος, για παράδειγμα, με πολλή ευστοχία μίλησε για τη μεγάλη μάζα των κοινών θνητών, που δεν καταλαβαίνουν τον καθολικό Λόγο και δεν έχουν συνείδηση του τι λέγουν και του τι πράττουν. Συμπεριφέρονται ως καθεύδοντες και μισούν θανάσιμα τουςάριστους. Η έννοια του άριστου στον Ηράκλειτο ‒όπως και σε όλη την προσωκρατική, πλατωνική, αριστοτελική και διαχρονικά ως τη σύγχρονη φιλοσοφία‒ νοείται ποιοτικά και όχι ποσοτικά ή με κριτήρια υλικά, τουτέστι ταξικά. Η αντίληψη που ταυτίζει το άριστο ‒και τον άριστο‒ με τον οικονομικά ή πολιτικά ισχυρό και με τις παραφυάδες τους, κυρίαρχη κατά κόρον στις εποχές μας, είναι χυδαία και εκπορεύεται από κομματικές, πολιτικές, συντεχνιακές και παρόμοιες «συλλογικότητες» [=μειοψηφίες] μαζανθρώπων, ανίκανων δηλαδή καθ’ όλα αντιδημιουργικών όντων, σακάτηδων και εμπαθών κατά Νίτσε, που θέλουν να δομήσουν τη δική τους εξουσία και να εκμηδενίσουν καθετί ανώτερο και δημιουργικό: απαξιώνουν τις αυθεντικά ανώτερες αξίες, ενεργώντας όμως στο όνομά τους:

«όλες οι αξίες, με τις οποίες προσπαθήσαμε ως τώρα να κάνουμε τον κόσμο πρωτίστως αξιοεκτίμητο … και οι οποίες τελικά λειτούργησαν απαξιωτικά για τον κόσμο, … όλες αυτές οι αξίες, ιδωμένες ψυχολογικά, είναι αποτελέσματα συγκεκριμένων προοπτικών για ό,τι είναι χρήσιμο στη διατήρηση και την αύξηση των μορφωμάτων της ανθρώπινης κυριαρχίας : και μόνο ψεύτικα προβάλλονται στην ουσία των πραγμάτων» (Νιτσε: Ευρωπαϊκός Μηδενισμός, μτφρ. Δημ. Τζωρτζόπουλος, εκδ. Ηριδανός 2017, σσ. 67-68).

Η ανακάλυψη της οικονομίας...


Pieter Bruegel, «The Harvesters» (16ος αιώνας)
Του Κεραμά Σπύρου

«Έτσι, ο αγροτικός πληθυσμός, που με τη βία τον απαλλοτρίωσαν, το κυνήγησαν και τον μετέτρεψαν σε αλήτες, υποτάχθηκε με τερατώδικους τρομοκρατικούς νόμους, με μαστιγώσεις, με στιγματισμούς και με βασανιστήρια, σε μια πειθαρχία τέτοια που απαιτεί το σύστημα της μισθωτής εργασίας […] Στην παραπέρα πορεία της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής αναπτύσσεται μια εργατική τάξη, που απόαγωγή, παράδοση και συνήθεια αναγνωρίζει σαν αυτονόητους φυσικούς νόμους τις απαιτήσεις του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής» (Μαρξ 1978: 761-762).
«Η εργασία, αντίθετα, πρέπει να επιτελείται σαν να ήταν ένας απόλυτος αυτοσκοπός, μια ανώτερη επιταγή. Μια τέτοια όμως στάση δεν είναι καθόλου προϊόν της φύσης. Δεν μπορεί να αφυπνισθεί μόνο με τα χαμηλά μεροκάματα ή και με τα ψηλά, αλλά δεν μπορεί παρά να είναι το προϊόν μιας μακρόχρονης και επίπονης αγωγής1» (Βέμπερ 1980: 48).Οι δύο μεγάλοι στοχαστές της νεωτερικότητας, Μαρξ και Βέμπερ, δείχνουν σε αρκετά σημεία του έργου τους, ότι η ανάδυση και η κυριαρχία του οικονομικού παράγοντα στις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες ήταν το αποτέλεσμα όχι μιας φυσικής οικονομικής διαδικασίας, αλλά της κινητοποίησης μη οικονομικών δυνάμεων. Τα πορίσματα της βεμπεριανής ιστορικής ανάλυσης ανατρέπουν εν πολλοίς την πλατιά διαδεδομένη άποψη (φιλελεύθερης προέλευσης) σύμφωνα με την οποία το δεδομένο οικονομικό σύστημα θεμελιώνεται πάνω στις φυσικές τάσεις του ανθρώπου για διαρκή αύξηση της παραγωγής και μεγιστοποίηση του κέρδους. Όπως μπορούμε να δούμε και από το παραπάνω απόσπασμα, για τον Βέμπερ, το κίνητρο μιας καλύτερης αμοιβής δεν είναι ικανό να διαμορφώσει ανθρώπους αφοσιωμένους στην εργασία.

Ας θυμηθούμε το μνημόνιο του 1843...

Τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου. 

1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν.
2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες.
3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια.
4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της “δεκάτης”, που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή.
5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.
6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα.
7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.
8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου.
9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.
10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες “εθνικές γαίες” με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.
11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.

Ένα Παραμύθι για το γιο μου …ένα παραμύθι με το γιο μου !

Δεν είναι ένα χριστουγεννιάτικο παραμύθι είναι ένα Παραμύθι για το γιο μου …ένα παραμύθι με το γιο μου !
Νικόλα που είσαι; Έλα λίγο κοντά μου, έλα πλησίασε, θέλω να σου πω ένα παραμύθι Ναι ξέρω μεγάλωσες και δεν σου αρέσουν πια τα παραμύθια, προτιμάς να παίζεις με τα ηλεκτρονικά σου παιχνίδια και τους σούπερ ήρωες τους. Πρέπει να ξέρεις όμως ότι πάντα ένα παραμύθι είναι ένας ωραίος τρόπος για να κοιμηθείς, αλλά και να ονειρευτείς μωρό μου.
Αυτό το παραμύθι θα με βοηθήσει να σου εξηγήσω τι λέω κρυφά τόσες μέρες με τη μαμά. Είναι ένα παραμύθι που θα σε κάνει να καταλάβεις, γιατί πολλές φορές τελευταία δεν έρχομαι να σε πάρω από το σχολείο και γιατί ο μπαμπάς συναντά συχνά το γιατρό.

 Ο Δημήτρης Σιάχος
 έφυγε σήμερα 21 Ιουλίου 2017
 δίνοντας γενναία και με χαμόγελο μάχη ...
Έλα πλησίασε, άσε το tablet σου σε παρακαλώ και έλα λίγο κοντά μου να σε αγκαλιάσω… τώρα που μπορώ. Είσαι έτοιμος; 

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας σκληρός και άκαρδος μάγος που λεγόταν Καρκίνος. Αυτός ο μάγος είχε γεννηθεί στο βάθος του χρόνου και στις αρχές του τρόμου.

Μεγάλωνε και μίκραινε, πέθαινε και ξανά γεννιόταν.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα και η εποχή του

Αποτέλεσμα εικόνας για Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα και η εποχή του


Στις 21 Ιούλη του 1965, το βράδυ έπεφτε νεκρός στην Αθήνα από τα χτυπήματα των αστυνομικών ο νεολαίος αγωνιστής, στέλεχος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη Σωτήρης Πέτρουλας. Το όνομα του γίνεται τραγούδι. Η μνήμη του τιμάται μέχρι σήμερα μαζί με άλλους αγωνιστές που πότισαν με το αίμα τους το δένδρο της λευτεριάς. Παρακάτω παρουσιάζουμε ένα μικρό αφιέρωμα στηριγμένο σε διάφορα αφιερώματα (π.χ ΠΟΝΤΙΚΙ, ΚΟΜΕΠ, ιστοσελίδες, βιβλία κ.α) για τη δράση του καθώς και την εποχή που αυτή πραγματοποιήθηκε. Του Αλέξανδρου Χατζηκώστα. 

Ο Σωτήρης Πέτρουλας γεννήθηκε στο Οίτυλο της Μάνης το 1942 από γονείς αγρότες. Το 1946 η οικογένεια Πέτρουλα καταφεύγει στην Αθήνα για να διασωθεί από τη δολοφονική μανία των ένοπλων συμμοριών της Δεξιάς. 

Ο Σωτήρης Πέτρουλας εγγράφεται στο δημοτικό σχολείο της περιοχής Ακαδημία Πλάτωνος και ταυτόχρονα αρχίζει να εργάζεται και να μπαίνει στα βάσανα της καθημερινής βιοπάλης. Τελειώνοντας το δημοτικό το 1954 εγγράφεται στη Μέση Εμπορική Σχολή Εμποροϋπαλλήλων Αθηνών στην πλατεία Μητροπόλεως, και μετά από τη φοίτηση τριών τάξεων εγγράφεται στη Μέση Εμπορική στην πλατεία Κουμουνδούρου, την οποία και τελειώνει το 1960. Σ` όλα αυτά τα χρόνια εξακολουθεί να εργάζεται και παράλληλα να είναι άριστος μαθητής και να συμμετέχει στο μαζικό μαθητικό κίνημα. 

Αποχαιρετώντας την Ευανθία

Στα 95 της έφυγε η Ευανθία Αγγουράκη. Πιστή μέχρι το τέλος στις ιδέες, στο κόμμα της, το ΚΚΕ, στο όραμα του σοσιαλισμού. Αθόρυβη, όπως οι ανώνυμοι μιας γενιάς ανεπανάληπτης, που τα βήματά της ηχούν ακόμα στην Ιστορία. Ανεπανάληπτης, το εννοώ. Από την οποία η σημερινή Αριστερά, σε όλους τους σχηματισμούς, τους δαιδάλους, τους λαβυρίνθους και τους χρωματισμούς της, έχει πολλά να αντλήσει. Αν, βέβαια, εννοεί ότι το νέο είναι πάντα μια τομή - αλλά τομή στη συνέχεια. Κι αν κατανοεί ότι κανένα «ευ άνθος» αλλαγής και ιδεών δεν μπορεί να υπάρξει, χωρίς σταθερότητα, αφοσίωση, συλλογικότητα, θυσίες.
Η Ευανθία ήταν χαρακτηριστικός εκπρόσωπος αυτής της γενιάς. Λιτή στον λόγο, με αυστηρό περίγραμμα στη σκέψη, αφοσιωμένη στη δύσκολη και εν πολλοίς άχαρη καθημερινή κομματική δουλειά. Παρουσία διακριτική, αλλά με βάρος αισθητό, στην καθημερινότητα του “Ριζοσπάστη”, όπου την είδαμε και μας είδε, την ακούσαμε και μας άκουσε. Τη μετρήσαμε και μας μέτρησε. Και βρεθήκαμε εμείς, οι νεότεροι τότε, ελλιπείς. Χωρίς όμως να μας το σημειώσει, παρά, άντε, με κάποια μισή λέξη, κάποια χειρονομία, ή έκφραση αποδοκιμασίας, που μόνο όσοι ήθελαν καταλάβαιναν. Και κάποτε θύμωναν.