Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Ένωσαν τις φωνές τους για να δικαιωθεί η Ηριάννα

Συντάκτης: Λένα Κυριακίδη

Πάνω από 30.000 άνθρωποι έδωσαν το «παρών» στη μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης για την Ηριάννα στο πάρκο Γουδή, η οποία παραμένει φυλακισμένη μετά την κάθειρξη 13 ετών που της επιβλήθηκε με μοναδικό στοιχείο ένα υποτιθέμενο αποτύπωμα.

Η ανταπόκριση των πολιτών ξεπέρασε κάθε προσδοκία χθες βράδυ. Γι’ αυτό ένα μέρος των εσόδων θα διατεθεί για τα δικαστικά έξοδα, τα οποία υπερκαλύφθηκαν, και τα υπόλοιπα χρήματα θα δοθούν σε πρόσφυγες και κρατούμενους.

Ανάμεσα στα τραγούδια το πλήθος φώναζε συνθήματα με κεντρικό «To πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά». «Ποιων η δικαιοσύνη το δίκιο θα δικάσει, «Κάτω τα χέρια από τις ζωές μας», «Εμείς επιλέγουμε με ποιους θα ζήσουμε», «Ενάντια στην ποινικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων και στο καθεστώς εξαίρεσης» έγραφαν τα πανό.

Κορυφαία στιγμή της συγκλονιστικής βραδιάς ήταν η σύμπραξη των Γιάννη Αγγελάκα, Θανάση Παπακωνσταντίνου, Δημήτρη Αποστολάκη και Δημήτρη Μυστακίδη. Η εξαιρετική τετράς έπαιξε ρεμπέτικα γιατί αυτά, όπως και η Ηριάννα, «κυνηγήθηκαν από τις δομές εξουσίας», είπε ο Θανάσης.

Έτσι είχαμε την ευκαιρία να τους απολαύσουμε να ερμηνεύουν Μάρκο Βαμβακάρη, «Όσοι γινούν πρωθυπουργοί», «Τα μπλε παράθυρα», «Βεργούλες», και Ανέστη Δελιά: «Ο πόνος του πρεζάκια». Στη συνέχεια βέβαια ο Παπακωνσταντίνου δεν γινόταν να μην πει τον «Πεχλιβάνη» και ο Αγγελάκας το «Όταν χαράζει».

Ιδιαίτερα μοναδική ήταν εμφάνιση του μεγάλου Μανού Τσάο, όπως ήταν αναμενόμενο. Μόνος με την κιθάρα τραγούδησε για την κακιά ζωή (Mala Vida), περισσότερο για την «ελευθερία» (Libertad) και πολλά άλλα κομμάτια του, όπως τα Clandestino και Me Llaman Calle. Ο Γάλλος τραγουδιστής και μουσικός μετέφερε μήνυμα συμπαράστασης από την πατρίδα του στην Ηριάννα και ευχαρίστησε επανειλημμένα την Αθήνα. 

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Και ο Μανού Τσάο στη μεγάλη συναυλία για την Ηριάννα

Mεγάλη συναυλία αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης για την Ηριάννα Β.Λ., θα πραγματοποιηθεί, σήμερα, στις 19:00 στο πάρκο Γουδή. 
Το παρόν στη συναυλία θα δώσει πλήθος καλλιτεχνών, μεταξύ των οποίων και ο Manu Chao, όπως ανακοινώθηκε χθες. 
Συμμετέχουν επίσης, ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Παύλος Παυλίδης, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, η Νατάσα Μποφίλιου, ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Χαΐνης Δ. Αποστολάκης, ο Σπύρος Γραμμένος, η Ματούλα Ζαμάνη, ο Δημήτρης Μυστακίδης και οι Social Waste. 

Οι πόρτες ανοίγουν στις 19.00, ενώ θα υπάρχουν προς πώληση κουπόνια οικονομικής ενίσχυσης 5 ευρώ

Οι διοργανωτές ενημερώνουν:
Οι πόρτες του χώρου (Πάρκο Γουδή) ανοίγουν στις 19:00. Η συναυλία θα ξεκινήσει στις 20:00 και θα διαρκέσει μέχρι τις πρωινές ώρες του Σαββάτου λόγω του πλήθους των καλλιτεχνών που θα συμμετάσχουν. Επίσης, δεν υπάρχει πρόγραμμα για τη σειρά εμφάνισης των καλλιτεχνών. Τα κουπόνια ενίσχυσης θα τα βρείτε στις εισόδους του χώρου την ημέρα της συναυλίας.
Η πρόσβαση στο χώρο γίνεται είτε με το μετρό (σταθμός Κατεχάκη), όπως φαίνεται και στην παρακάτω εικόνα, είτε με αυτοκίνητο. Υπάρχει περιορισμένος χώρος στάθμευσης οχημάτων έξω από τον χώρο.

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Αξιολόγηση στο Δημόσιο. Τοποθέτηση της ΑΔΕΔΥ


ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ 

Κύριοι-ες βουλευτές,

Στο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με τίτλο «Ευρωπαϊκή εντολή έρευνας στις ποινικές υποθέσεις – Εναρμόνιση της νομοθεσίας με την Οδηγία 2014/41/ΕΕ.» έχει ενσωματωθεί τροπολογία-προσθήκη για την “αξιολόγηση” των εργαζομένων στο Δημόσιο.

Η παραπάνω τροπολογία είναι αντιδημοκρατική, αντισυνταγματική, σε σύγκρουση με τις διεθνείς συμβάσεις εργασίας 87/1948 και 98/1949, αλλά και με τις διατάξεις του Ν.1264/82 και μας γυρίζει πίσω σε μαύρες εποχές.

Η Κυβέρνηση με την τροπολογία αυτή παρεμβαίνει στη λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος, καταστρατηγεί τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και ιδιαίτερα το δικαίωμα της απεργίας των εργαζομένων και για πρώτη φορά θεσμοθετεί ποινές και διακρίσεις σε βάρος απεργών. Το “δόγμα” της Κυβέρνησης, ότι όποιος προϊστάμενος απεργεί δεν ξαναεπιλέγεται ανοίγει θεσμικά έναν επικίνδυνο δρόμο για τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Αλήθεια ποιο θα είναι το επόμενο αυταρχικό βήμα; Μήπως όσοι ασκούν το απεργιακό τους δικαίωμα δε θα έχουν δικαίωμα σε προαγωγές, μισθολογική εξέλιξη, ακόμα και θα απολύονται;

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Η Βόρεια Κορέα ως ιδανική «παγίδα του Θουκυδίδη»


Η Βόρεια Κορέα πραγματοποίησε πριν από μία περίπου εβδομάδα την έκτη της πυρηνική δοκιμή και ανακοίνωσε ότι επρόκειτο για δοκιμή βόμβας υδρογόνου. Κατά δήλωσή της μπορεί να προσαρμοστεί τοποθετούμενη σαν κεφαλή σε διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο (ICBM). Πληροφοριακά τον περασμένο Ιούλιο, προχώρησε με επιτυχία σε δύο δοκιμαστικές εκτοξεύσεις τέτοιων ικανοτήτων διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων.

Ας δούμε συνοπτικά πως εξελίχτηκαν τα πράγματα και γιατί η Βόρεια Κορέα στράφηκε στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση πυρηνικού προγράμματος .

Η Κορέα είχε καταληφθεί από την Ιαπωνία από το 1895 μέχρι το 1945. Η ιαπωνική κατοχή υπήρξε εξαιρετικά βάρβαρη και περιελάμβανε καταναγκαστική εργασία για 2.600.000 εργάτες και υποχρεωτική πορνεία για έναν σοβαρό αριθμό Κορεατισσών για την (εξυπηρέτηση) των ιαπωνικών στρατευμάτων κατοχής.

Λίγο πριν την πτώση της Ιαπωνίας, ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Κορέα μετά την κήρυξη πολέμου κατά της Ιαπωνίας από την Ρωσία στις 6 Αυγούστου 1945. Αντίστοιχα φυσικά και οι Αμερικάνοι είχαν επίσης εξουσία στα εδάφη της συνθηκολογημένης Ιαπωνίας.

Αμερική και Ρωσία συμφώνησαν πρόχειρα ότι η επιρροή τους διαχωρίζεται απ' την γραμμή του 38ου γεωγραφικού παράλληλου.

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Η γενοκτονία των Ροχίνγκια


Γιατί οι περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Ροχίνγκια στη Μιανμάρ (Βιρμανία) θεωρούνται η «πιο διωκόμενη μειονότητα του κόσμου» και όλοι μιλούν για μια σύγχρονη γενοκτονία;

Ποιοι είναι οι Ροχίνγκια;

Οι Ροχίνγκια είναι μια μουσουλμανική μειονότητα χωρίς πατρίδα, η οποία θεωρείται από τον ΟΗΕ από τους περισσότερο διωκόμενους λαούς στον κόσμο, καθώς έχει στερηθεί ένα από τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, την ιθαγένεια. Ζουν εδώ και αιώνες στην Μιανμάρ, σε αυτήν την κατά πλειοψηφία βουδιστική χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας. Σήμερα αριθμούν περίπου 1,3 εκατομμύρια και
ζουν περιορισμένοι στην επαρχία Ραχίν, μέσα σε καταυλισμούς και άθλιες συνθήκες.

Η δικτατορία της Μιανμάρ από το 1982 τους έχει στερήσει την ιθαγένεια, γεγονός που τους έχει καταστήσει απάτριδες, ενώ δεν επιτρέπεται να φύγουν χωρίς άδεια από την κυβέρνηση, δεν έχουν δικαίωμα ελεύθερης μετακίνησης, πρόσβαση στην αγορά εργασίας, στην εκπαίδευση ακόμη και στα νοσοκομεία. Λόγω της συνεχιζόμενης βίας και δίωξης, εκατοντάδες χιλιάδες Ροχίνγκια έχουν καταφύγει σε γειτονικές χώρες. Περισσότεροι από 370.000 έχουν καταφύγει στο Μπανγκλαντές από τα τέλη Αυγούστου για να αποφύγουν νέες βιαιότητες.

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Όταν ΜΜΕ και κόμματα εξευτελίζονται αυτοβούλως και με προθυμία

 
Του Γιώργου Λακόπουλου
Στην «Εφημερίδα των Συντακτών» ο Τάσος Παππάς άρχισε ως εξής το άρθρο του για τον θόρυβο των ημερών που προκάλεσε με τον κυνισμό της η εταιρία που εκμεταλλεύεται τα μεταλλεία στη Χαλκιδική.
«Διαβάζοντας τις ανακοινώσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης για την υπόθεση της Eldorado, ακούγοντας τις δηλώσεις ορισμένων υποψηφίων αρχηγών της Κεντροαριστεράς και βλέποντας πώς καλύπτουν το θέμα κάποια μέσα ενημέρωσης έχω την εντύπωση ότι διαβάζω ανακοινώσεις του γραφείου Τύπου της εταιρείας»

Και παρακάτω: «Είναι τα ίδια κόμματα που δεν βρήκαν ούτε μία μέρα για να συναντηθούν..
με τους κατοίκους της περιοχής που διαφωνούν με τη δράση της εταιρείας.
Είναι τα ίδια μέσα ενημέρωσης που δεν έδωσαν ούτε λεπτό σε όσους έχουν άλλη γνώμη για τη συγκεκριμένη επένδυση».
Θα μπορούσε κανείς να σταματήσει εδώ- τα λέει όλα.
Αυτό που παρακολουθήσαμε αυτές τις ημέρες είναι θλιβερό. Ο πλήρης εξευτελισμός του τριγώνου ΝΔ-ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι σε σύμπνοια με εφημερίδες, κανάλια και συνοδοιπόρους τους αναλυτές. Σε μια διαμάχη της εταιρίας Eldorado με την ελληνική πολιτεία έσπευσαν με απίστευτη προθυμία όχι απλώς να πάρουν το μέρος της εταιρίας, αλλά να λειτουργήσουν και ως Γραφείο Τύπου της, όπως επισημαίνει ο Τάσος.

Ο προγραμματισμένος θάνατος των προϊόντων


Μαριάνθη Πελεβάνη
Στον πυροσβεστικό σταθμό της πόλης Livemore στην Καλιφόρνια, βρίσκεται μια κοινή λάμπα που καίει αδιάκοπα από το 1901. Το 2001 μάλιστα, οι κάτοικοι της πόλης διοργάνωσαν ένα μεγάλο πάρτι για να γιορτάσουν το «αιώνιο» φως της.

Πρόκειται για έναν κοινό λαμπτήρα των 5 watt, από φυσητό γυαλί, που κατασκευάστηκε στα τέλη του 1890 από την Shelby Electric Company και αποδεικνύει περίτρανα, πως η αρχική σύλληψη των απανταχού εφευρετών, ήταν πάντοτε η δημιουργία των αγαθών που θα κρατούσαν για μια ζωή.

Γιατί όμως αυτή η λάμπα δεν παράχθηκε ποτέ μαζικά;

Η ιστορία

Το καρτέλ των εταιρειών παραγωγής λαμπτήρων, θορυβημένο από την παρουσία της ενοχλητικής λάμπας, σε συνάντηση του στη Γενεύη το 1924 αποφάσισε ότι ο λαμπτήρας αυτός ήταν ένα επιστημονικό ατύχημα και γι’ αυτό καθόρισε και επέβαλλε στις εταιρείες παραγωγής λαμπτήρων ότι η μέση διάρκεια τους δεν πρέπει να ξεπερνά τις 1.000 ώρες.

Συγκεκριμένα συστάθηκε ένα παγκόσμιο καρτέλ με το όνομα Pheobus από ευυπόληπτους επιχειρηματίες. Το σχέδιο τους ήταν να αναλάβουν τον έλεγχο της παραγωγής λαμπτήρων και ο καθένας τους θα έπαιρνε από ένα κομμάτι της παγκόσμιας αγοράς. Ανάμεσα στα μέλη του καρτέλ, καταγεγραμμένα στα πρακτικά που ανακαλύφθηκαν 80 χρόνια μετά, φιγουράρουν τα ονόματα των Philips (Ολλανδία), Osram (Γερμανία), General Electric (ΗΠΑ) και Compagnie des lampes (Γαλλία).

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Τα χειρότερα εγκλήματα πολέμου της Αμερικής Το φρικιαστικό πρόσωπο της «ελευθερίας και ισότητας» των ΗΠΑ



Την ώρα που οι περισσότεροι αμερικανοί πολίτες θεωρούν τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας ως μοχλό για τη διατήρηση της ειρήνης και της δημοκρατίας σε παγκόσμιο επίπεδο, τα πράγματα συχνά μόνο έτσι δεν είναι.

Κι ενώ υπάρχουν αναμφίβολα γενιές και γενιές αμερικανών στρατιωτών που πολέμησαν με τιμή και ηρωισμό στα χαρακώματα του πολέμου, από τις πρώτες θα έλεγε κανείς στιγμές του νεοσύστατου έθνους η πολεμική συνάντηση με τον στρατό των ΗΠΑ σήμαινε πολλές φορές θάνατο και καταστροφή, το ακριβώς αντίθετο δηλαδή της ελευθερίας και της δικαιοσύνης που ευαγγελίζοταν.

Από την Αμερικανική Επανάσταση ως τον σχετικά πρόσφατο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας, η Αμερική μέτρησε μια σειρά από θηριωδίες που δεν φανερώνουν ακριβώς το καλό της πρόσωπο.

Κι ενώ τα περιστατικά λογίζονται αμέτρητα, με τις φρικαλεότητες να παίρνουν ακόμα και τη μορφή γενοκτονίας, αυτά δεν θα θέλει σίγουρα να τα θυμάται το στρατιωτικό επιτελείο των ΗΠΑ...

Η Σφαγή της Balinga / Φιλιππινο-Αμερικανικός Πόλεμος

O τελευταίος λόγος του Σαλβαδόρ Αλιέντε


Στις 11 Σεπτέμβρη του 1973, ο πρόεδρος της Κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας της Χιλής, Σαλβαντόρ Αλιέντε, βρίσκεται νεκρός. Αυτοκτόνησε (πολλοί λένε ότι δολοφονήθηκε) καθώς οι δυνάμεις του - με τη στήριξη των Αμερικάνων - δικτάτορα, Αουγούστο Πινοσέτ, πολιορκούσαν το προεδρικό μέγαρο. 

Αυτός είναι ο τελευταίος του λόγος προς τον λαό της Χιλής...

Σίγουρα αυτή θα είναι η τελευταία ευκαιρία για μένα να απευθυνθώ σε εσάς. Η Πολεμική Αεροπορία έχει βομβαρδίσει τις κεραίες των Radio Portales και Radio Corporación.

Οι λέξεις μου δεν έχουν πικρία αλλά απογοήτευση. Είθε να έρθει μια ηθική τιμωρία για εκείνους που έχουν προδώσει τον όρκο τους: Στρατιώτες της Χιλής, οι δικαιούχοι αρχιστράτηγοι, ο Ναύαρχος Μερίνο, ο οποίος έχει αυτοανακηρυχθεί ο ίδιος διοικητής του ναυτικού, και ο κ. Μεντόζα, ο οποίος επαίσχυντα μόλις χθες ορκίσθηκε πίστη και αφοσίωση στην κυβέρνηση, και ο οποίος έχει επίσης αυτοανακηρυχθεί αρχηγός της Carabineros [παραστρατιωτικής αστυνομίας].

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Πόσο κοντά είμαστε σε πυρηνικό Πόλεμο;


 
Οι περισσότεροι άνθρωποι (και πολιτικοί) δεν πιστεύουν (ή δεν θέλουν ή δεν τους συμφέρει να πιστεύουν) ότι ένας πυρηνικός πόλεμος είναι δυνατός.
Αυτός ακριβώς είναι ένας λόγος που ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να γίνει. ‘Όταν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει απειλή, τότε δεν κινητοποιείσαι για να την αποτρέψεις αποτελεσματικά.
Μια τέτοια κατάσταση, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν που επέτρεψε και τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πρώτη περίπτωση και τα δύο στρατόπεδα περίμεναν ότι το άλλο θα υποχωρήσει. Από «μπλόφα» σε «μπλόφα», καταλήξαμε στην πρώτη από τις μεγάλες ανθρωποσφαγές του 20ού αιώνα. Δύο δεκαετίες αργότερα, το Παρίσι, το Λονδίνο και η Μόσχα δεν θέλησαν να πιστέψουν ότι ο Χίτλερ ετοιμαζόταν να τους επιτεθεί. Βαυκαλίστηκαν τυχοδιωκτικά και καιροσκοπικά με την εκτίμηση ότι θα μπορούσαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να τα βρουν μαζί του. ‘Όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να τον εμποδίσουν, αλλά και τον διευκόλυναν σημαντικά με την πολιτική τους. Το 1940, η Γαλλία κατελήφθη και ντροπιάστηκε συνθηκολογώντας, η ΕΣΣΔ παρολίγον να καταστραφεί (συνέβαλε καθοριστικά στο να μη συμβεί αυτό και η αντίσταση των Ελλήνων τότε στον Φασισμό και οι Κρητικοί που αποδεκάτισαν τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, κάτι που ίσως να πληρώνουμε ακόμα). Η Βρετανία επεβίωσε, αναγκάστηκε όμως να παραιτηθεί οριστικά από ότι απέμενε από την Αυτοκρατορία της.
Το 1945 έγινε το αντίθετο. Μια ισχυρή μερίδα του αμερικανικού κατεστημένου ήταν έτοιμη να πάει σε τρίτο παγκόσμιο πόλεμο με τη Σοβιετική ‘Ενωση, τότε μάλιστα, και μέχρι το 1949, η Ουάσιγκτων είχε και το μονοπώλιο του πυρηνικού όπλου. Ποιος την εμπόδισε; ‘Όχι τόσο τα όπλα της Ρωσίας, όσο η τεράστια και παγκόσμια πολιτική ακτινοβολία της την επαύριο της νίκης επί του Φασισμού, η ύπαρξη ενόπλων κινητοποιημένων λαών σε μεγάλο τμήμα της ευρωπαϊκής ηπείρου, συχνά υπό την ηγεσία κομμουνιστικών αντιστασιακών κινημάτων, η εναργής συνείδηση όλης της ανθρωπότητας για το τι σημαίνει Πόλεμος.