Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Στους δρόμους η αγγλική εργατική τάξη για καλύτερους μισθούς

Χιλιάδες εργαζόμενοι κατέκλυσαν σήμερα τους δρόμους στο κέντρο του Λονδίνου για να διεκδικήσουν «μια νέα συμφωνία» για τις συνθήκες εργασίας και να μπει ένα τέλος στη συμπίεση των μισθών τους, τη σφοδρότερη, όπως καταγγέλλουν, στη σύγχρονη ιστορία της χώρας τους.

Στην κινητοποίηση συμμετείχε και ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν.

Η Ομοσπονδία Συνδικαλιστικών Ενώσεων (Trades Union Congress) διοργάνωσε την πορεία με αιτήματα την αύξηση του κατώτατου μισθού, τη βελτίωση της ασφάλειας στους χώρους εργασίας και τις επενδύσεις στις δημόσιες υπηρεσίες.

«Αυτή η διαδήλωση σήμερα έχει να κάνει με τα εργασιακά δικαιώματα, τις προσπάθειες που πρέπει να καταβάλουμε συλλογικά αλλά πάνω απ’ όλα είναι μια διακήρυξη ότι θα διαδηλώνουμε όσο χρειαστεί, υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης και της κοινωνικής αξιοπρέπειας» επισήμανε ο Τζέρεμι Κόρμπιν ενώπιον των διαδηλωτών.

Οι συνδικαλιστικές ενώσεις καταγγέλλουν ότι οι μισθοί δεν προβλέπεται να επιστρέψουν στα επίπεδα προ της κρίσης έως το 2025. Πρόκειται για τη χειρότερη περίοδο μισθολογικής στασιμότητας των τελευταίων δύο αιώνων.

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Σουδάν: 19χρονη καταδικάστηκε σε θάνατο γιατί σκότωσε τον σύζυγο και βιαστή της

Την έντονη αντίδρασή της για το γεγονός ότι δικαστήριο του Σουδάν επέβαλε τη θανατική ποινή σε έφηβη που κατηγορείται ότι σκότωσε, αμυνόμενη, τον σύζυγο και βιαστή της εξέφρασε η Διεθνής Αμνηστία.

Η Νούρα Χουσέιν Χάμαντ, 19 χρονών, είναι «θύμα» και «η ποινή η οποία της επιβλήθηκε είναι ανυπόφορα απάνθρωπη», δήλωσε ο Σέιφ Μαγκάνγκο, υποδιευθυντής του τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας που είναι αρμόδιο για την Ανατολική Αφρική, το Κέρας της Αφρικής και την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών. «Η ποινή του θανάτου είναι η πιο σκληρή, απάνθρωπη και ταπεινωτική τιμωρία. Η επιβολή της σε ένα θύμα βιασμού δεν κάνει τίποτε άλλο πέρα από το να υπογραμμίζει το ότι οι σουδανικές αρχές δεν αναγνωρίζουν τη βία την οποία υπέστη» η νέα, πρόσθεσε ο Μαγκάνγκο.

Η Νούρα Χουσέιν καταδικάστηκε σε θάνατο διότι σκότωσε τον Αμπντουλραχμάν Χαμάντ, τον άνδρα τον οποίο την υποχρέωσε να παντρευτεί ο πατέρας της όταν έκλεισε τα 16 της χρόνια. Ο νόμος στο Σουδάν επιτρέπει να παντρεύονται παιδιά από την ηλικία των 10 ετών και πάνω. «Οι σουδανικές αρχές θα όφειλαν να ακυρώσουν αυτήν τη χονδροειδώς άδικη καταδίκη και να εγγυηθούν το δικαίωμα της Νούρα σε μια δίκαιη (επαναληπτική) δίκη, η οποία θα πάρει υπόψη τα ελαφρυντικά» στοιχεία όσον αφορά τις περιστάσεις της ανθρωποκτονίας, έκρινε η ΜΚΟ.

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Μάης του '36: Ο ματωμένος θρίαμβος και ο συγκλονιστικός «Επιτάφιος»

Μία από τις κορυφαίες στιγμές, ηρωικές και τραγικές, ταυτόχρονα, του ελληνικού εργατικού κινήματος, αποτελεί, αναμφισβήτητα, ο ματωμένος Μάης του 1936 στην Θεσσαλονίκη. Ο οποίος έγινε και η αιτία για την δημιουργία του εμβληματικού αριστουργήματος της νεοελληνικής λογοτεχνίας και εκ των κορυφαίων ελληνικών λογοτεχνικών έργων του 20ού αιώνα, του «Επιτάφιου», του Γιάννη Ρίτσου.

Τα τραγικά γεγονότα του Μάη του ’36 είναι η κορύφωση της ταξικής πάλης στην Ελλάδα κατά τον Μεσοπόλεμο, η οποία κλιμακώθηκε με την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση του 1929, μέσα σε ένα διεθνές κλίμα που χαρακτηριζόταν από το δημοκρατικό πείραμα της Ισπανίας και την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη. Χαρακτηριστικά, το 1933 έγιναν 360 απεργίες σε όλη την χώρα και σε πλήθος κλάδων, με συμμετοχή 120.000 εργατών, ενώ το 1934 έγιναν 480 απεργίες με συμμετοχή 180.000 εργατών(1).

Η κλιμάκωση αυτή αποκτά χαρακτηριστικά κοινωνικής έκρηξης με την έλευση του 1936. Κατά τους πρώτους μήνες εκείνης της χρονιάς και μέχρι τον Μάρτιο απεργούν ήδη πάνω από 200.000 εργάτες. Απεργιακές κινητοποιήσεις οργανώνουν και οι επαγγελματίες, ενώ στην επαρχία οι αγρότες οργανώνουν μαζικά συλλαλητήρια. Αντίστοιχα, οι φοιτητές οργανώνουν πολύπλευρες κινητοποιήσεις διεκδικώντας πανεπιστημιακές και γενικότερες δημοκρατικές ελευθερίες(2).

Το κράτος απαντά με άγρια καταστολή σε όλη την χώρα. Τον Ιανουάριο του 1936 έγιναν 117 συλλήψεις, 18 φυλακίσεις, 37 εξορισμοί, 33 τραυματισμοί, 1 δολοφονία, 38 βασανισμοί, 13 απαγορεύσεις συνεδρίων και συγκεντρώσεων, 1 αστυνομική έρευνα, 4 διαλύσεις σωματείων και 3 κατασχέσεις.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Σεξουαλική Παιδική Κακοποίηση: Η Μάστιγα Που (Επιλέγουμε Να) Αγνοούμε...

Μετά τα τελευταία περιστατικά και τις πολύκροτες υποθέσεις στη χώρα μας, η κοινή γνώμη φαίνεται να έχει ευαισθητοποιηθεί για ένα θέμα που παλαιότερα αγνοούσε – ή, καλύτερα, επέλεγε να αγνοεί, βυθιζόμενη στη σιωπή. Σε μία μάλλον βολική σιωπή. 

Πρόκειται φυσικά για το ζήτημα της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών, στο πλαίσιο της γενικότερης παιδικής κακοποίησης και καταπάτησης των δικαιωμάτων του.
Τι είναι, όμως, παιδική κακοποίηση; Είναι κάθε πράξη ή σειρά πράξεων ή παράλειψη εκ μέρους ενός γονιού ή άλλου ατόμου που φροντίζει το παιδί, η οποία έχει ως συνέπεια τη βλάβη, το δυναμικό για βλάβη ή απειλή βλάβης ενός παιδιού (WHO,CDC). Οι βασικές κατηγορίες στις οποίες διακρίνεται η κακοποίηση είναι οι εξής: παραμέληση, σωματική κακοποίηση, ψυχολογική/συναισθηματική κακοποίηση και σεξουαλική κακοποίηση.
Συγκεκριμένα, ως σεξουαλική κακοποίηση θεωρείται η συμμετοχή ή έκθεση παιδιών ή εφήβων σε πράξεις σεξουαλικού περιεχομένου, οι οποίες υποκινούνται από κάποιον ενήλικα και έχουν ως απώτερο σκοπό τη διέγερση ή ικανοποίηση του τελευταίου. Στις πράξεις αυτές συμπεριλαμβάνονται: θωπεία στα γεννητικά όργανα, η διείσδυση καθ΄ οποιονδήποτε τρόπο, ο αιμομικτικός βιασμός, η παιδεραστία, η παραγωγή πορνογραφικού υλικού και η προώθηση στην πορνεία (Medline Plus. U.S. National Library of Medicine,2008)
Κατά κανόνα, ο ενήλικας είναι ένα άτομο υπεράνω πάσης υποψίας που έχει σχέση φροντίδας ή οικειότητας με το θύμα, και ανήκει στο στενό κύκλο εμπιστοσύνης του ή ακόμη και στο οικογενειακό-κοινωνικό περιβάλλον. Αντιθέτως, σπανιότερες είναι οι περιπτώσεις στις οποίες το θύμα και ο θύτης δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο συντριπτικό ποσοστό των περιπτώσεων οι θύτες είναι συγγενικά πρόσωπα του θύματος, ενώ περίπου μόνο σε ένα 10% των περιπτώσεων υπολογίζεται ότι οι δράστες είναι ξένοι ως προς το θύμα.(Widom CS et al.,2007)

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Slum tourism: Όταν η φτώχεια γίνεται τουριστικό αξιοθέατο


Μάρθα Κίσκιλα
Μπορεί οι διακοπές να είναι συνδεδεμένες γα τους περισσότερους με στιγμές ανεμελιάς, χαλάρωσης και ξενοιασιάς αλλά τα τελευταία χρόνια ένα είδος τουρισμού γίνεται όλο και πιο δημοφιλές. Ο «τουρισμός της παραγκούπολης» (slum tourism) εμφανίστηκε ως μία εναλλακτική μορφή τουρισμού που είχε στόχο την αναζήτηση της «αυθεντικής εμπειρίας», η οποία συνδέεται με μια άλλη όψη της πραγματικότητας από αυτή που ο τουρίστας έχει συνηθίσει στην καθημερινότητά του. Βασική θεματική αυτού του τουρισμού είναι οι οργανωμένες εκδρομές σε υποβαθμισμένες περιοχές και παραγκουπόλεις.

Σήμερα, η πλούσια πολιτιστική κληρονομιά κάνει τη Μανίλα έναν δημοφιλή προορισμό, αλλά ορισμένοι αισθάνονται υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουν την «ασφάλεια» των ιστορικών κέντρων για να πάρουν μια γεύση από την ανισότητα που κυριαρχεί στην πόλη. Οι τουριστικοί πράκτορες στις Φιλιππίνες και σε μέρη όπως η Βραζιλία και η Ινδία έχουν ανταποκριθεί στη ζήτηση, προσφέροντας «περιηγήσεις στις παραγκουπόλεις» για να δείξουν στους ξένους τις πιο φτωχές και περιθωριοποιημένες περιοχές τους.

Ωστόσο, πρόκειται για ένα αμφιλεγόμενο είδος τουρισμού που εκμεταλλεύεται τους κατοίκους των παραγκουπόλεων, υποβιβάζοντάς τους σε αξιοθέατα για εύπορους τουρίστες. Τι είναι αυτό που κινητοποιεί τους ταξιδιώτες που το επιλέγουν; Αλληλεγγύη; Περιέργεια; Κυνήγι μιας διαφορετικής εμπειρίας; Ένα είδος ηδονοβλεψίας; Ανάγκη επιβεβαίωσης και σύγκρισης; Το ερώτημα αυτό, αναπόφευκτα, δεν έχει ξεκάθαρη απάντηση, καθώς εξάλλου ακόμα και τα πιο αλτρουιστικά μας αισθήματα πάντοτε κρύβουν ιδιοτέλεια. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι αυτό το είδος τουρισμού αυξάνει την ευαισθητοποίηση, δίνοντας πολλά παραδείγματα αποκατάστασης τοπικών κοινοτήτων.

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

Μπόμπι Σαντς, εις το όνομα της ελευθερίας του Ιρλανδικού λαού

«Κάποιος θα πρέπει να γράψει ένα ποίημα για τα βάσανα των απεργών πείνας. Θα 'θελα να το γράψω εγώ, αλλά πώς να το τελειώσω;» έγραψε στο ημερολόγιό του στις 10 Μαρτίου 1981 ο Sands.

Σαν σήμερα, 5 Μαΐου 1981, πέθανε, στα 27 χρόνια, ο Gerard Robert «Bobby» Sands μέλος του ΙRΑ αλλά και εκλεγμένος στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, μετά 66 μέρες απεργίας πείνας στην φυλακή Maze. Ο ίδιος ήταν ο ηγέτης της απεργίας πείνας του 1981 κατά την οποία άλλοι εννέα κρατούμενοι των φυλακών έχασαν τη ζωή τους αγωνιζόμενοι για την άρση του ειδικού καθεστώτος κράτησης των Ιρλανδών πολιτικών κρατουμένων. Λίγο πριν την απεργία πείνας ο Sands εξελέγη βουλευτής του βρετανικού κοινοβουλίου.

Ο Sands μπήκε στις τάξεις του IRA το 1972. Την ίδια χρονιά συνελήφθη για κατοχή όπλων που βρέθηκαν στο σπίτι που διέμενε. Καταδικάστηκε τον Απρίλη του 1973 σε φυλάκιση πέντε ετών και αφέθηκε ελεύθερος το 1976. Μέσα σε έξι μήνες, συλλαμβάνεται ξανά, έπειτα από βομβιστική επίθεση και ανταλλαγή πυρών. Η δίκη πραγματοποιήθηκε τελικά τον Σεπτέμβριο του 1977. Παρότι δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για την ενοχή του καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση και στην φυλακή Maze. Αρχικά πάντως μεταφέρθηκε στη φυλακή Κράμλιν όπου πέρασε 15 ημέρες γυμνός σε απομόνωση, ενώ κάθε τρεις μέρες υποβαλλόταν σε υποχρεωτική από το φαγητό αποχή.

Οι κινητοποιήσεις των κρατούμενων του ΙRΑ απέναντι στο ειδικό καθεστώς φυλάκισής τους ξεκίνησε το 1980. Η βρετανική κυβέρνηση είχε κατατάξει τους Ιρλανδούς κρατούμενους πολέμου στη Βόρεια Ιρλανδία ως ειδική κατηγορία χωρίς δικαιώματα. Οι κρατούμενου του IRA και του INLA απέναντι σε αυτό το καθεστώς ξεκίνησαν τη «διαμαρτυρία της κουβέρτας». Οι κρατούμενοι αρνούνταν να φορούν τις στολές της φυλακής και είτε ήταν γυμνοί, είτε έφτιαχναν ρούχα από τις κουβέρτες τους. Ζητούσαν να μη φορούν στολές της φυλακής, να μην εργάζονται γι’ αυτήν, να έχουν ελεύθερη συναναστροφή με τους άλλους κρατουμένους, να μπορούν να οργανώνουν τις δικές τους εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες και να έχουν το δικαίωμα να δέχονται επίσκεψη και να δέχονται δέματα και γράμματα μια φορά την εβδομάδα.

Zama zamas, πεθαίνοντας για χρυσό

Χιλιάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης, σε ένα άνοιγμα με πλάτος και ύψος ενός φέρετρου, εργάτες σπάζουν το βράχο με ένα φθαρμένο σφυρί και καλέμι, μπορεί να περάσουν μέρες κάτω από το έδαφος ενώ για να καταστέλλουν τον αυξανόμενο πανικό καπνίζουν φύλλα ενός «ιερού» φυτού.

Σχεδόν το μισό ποσοστό του χρυσού που έχει εξορυχθεί παγκοσμίως, προέρχεται από το Witwatersrand Basin, ένα στρώμα χρυσοποίκιλτου βράχου που εξαπλώνεται κάτω από την Νότια Αφρική.

Η Νότιος Αφρική ήταν κάποτε το συνώνυμο της εξόρυξης χρυσού. Ωστόσο, εξαιτίας της μαζικής βιομηχανικής παρακμής, πολλά από τα πιο παραγωγικά ορυχεία που γνώρισε ποτέ ο κόσμος βρίσκονται εγκαταλελειμμένα και αχρησιμοποίητα.

Η U.S. Geological Survey εκτιμά ότι η Νότιος Αφρική διατηρεί σχεδόν το 50% του χρυσού που δεν έχει εξορυχθεί παγκοσμίως. Στην πραγματικότητα, το Γιοχάνεσμπουργκ βρίσκεται στην κορυφή της μεγαλύτερης λεκάνης χρυσού που έχει ανακαλυφθεί ποτέ.

Έτσι με το ποσοστό ανεργίας να εκτιμάται μεταξύ του 40-50%, μάλλον δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι στα εγκαταλελειμμένα ορυχεία χρυσού σε όλη την περιοχή παρατηρείται μια έκρηξη παράνομης δραστηριότητας, αφού οι μετανάστες είναι συχνά οι τελευταίοι που αναζητούν επίσημη εργασία.

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Άλλον αέρα αναπνέουν οι πλούσιοι και άλλον οι φτωχοί

Το χάσμα στην ποιότητα του αέρα μεταξύ πλουσίων
και φτωχότερων χωρών αυξάνεται σταθερά, σύμφωνα με νέα έκθεση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (ΠΟΥ). Η ποιότητα του αέρα στις πιο εύπορες χώρες βελτιώνεται σιγά σιγά, ενώ ο αέρας στις φτωχότερες χώρες εξακολουθεί να επιδεινώνεται, όπως αποκαλύπτει η μελέτη.

Ποσοστό μεγαλύτερο από το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού αναπνέει μολυσμένο αέρα, προειδοποίησε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ο οποίος κρίνει ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση ευθύνεται για επτά εκατομμύρια θανάτους ετησίως.

«Τα τελευταία έξι χρόνια, το επίπεδο της μόλυνσης του ατμοσφαιρικού αέρα παρέμεινε υψηλό και λίγο πολύ σταθερό» αποκαλύπτει ο ΠΟΥ σε ανακοίνωσή του.

«Εννέα στους δέκα ανθρώπους αναπνέουν αέρα που περιέχει υψηλά επίπεδα ρύπων», επισημαίνει η υπηρεσία του ΟΗΕ, σημειώνοντας ότι ο αριθμός αυτός παραμένει ο ίδιος μετά τη δημοσίευση της προηγούμενης έκθεσης του ΠΟΥ για το ίδιο θέμα πριν από δύο χρόνια.

«Η μόλυνση του αέρα μας απειλεί όλους, αλλά πιο πολύ τους πιο φτωχούς και πιο περιθωριοποιημένους ανθρώπους», σημειώνει στην ανακοίνωση του ΠΟΥ ο γενικός διευθυντής του, Δρ Τέντρος Αντανόμ Γεμπρεγέσους.

Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

Συγκρούσεις αστυνομίας και διαδηλωτών στο Παρίσι


Συγκρούσεις ξέσπασαν στο περιθώριο της πορείας για την Εργατική Πρωτομαγιά στο Παρίσι μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας και περίπου 1.000 διαδηλωτών που είχαν καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τους.

Οι διαδηλωτές πέταξαν αντικείμενα εναντίον των αστυνομικών που απάντησαν με ρίψεις δακρυγόνων και νερό υπό πίεση, μετέδωσαν δημοσιογράφοι του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Σύμφωνα με το Reuters ορισμένοι από τους διαδηλωτές έσπασαν τα παράθυρα σε ένα McDonald's και πέταξαν βόμβες μολότοφ στο εσωτερικό του.

Η γαλλική αστυνομία προειδοποίησε σήμερα για το ενδεχόμενο συγκρούσεων με οργανώσεις αντιεξουσιαστών, τους επονομαζόμενους Black Blocs, έπειτα από την έκκληση που απηύθυναν στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης για μια «Ημέρα Επανάστασης».

Σύμφωνα με τις αρχές περίπου 1.200 διαδηλωτές με καλυμμένα χαρακτηριστικά εμφανίστηκαν στο περιθώριο της προγραμματισμένης πορείας των συνδικαλιστικών ενώσεων για την Πρωτομαγιά.

Στις εικόνες που μετέδωσε το Reuters διακρίνονται επίσης τα σπασμένα παράθυρα ενός χώρου στάθμευσης σε δρόμο κοντά στον σταθμό Austerlitz και ένα όχημα να έχει τυλιχθεί στις φλόγες.

Οι διαδηλωτές κατευθύνθηκαν προς τους αστυνομικούς των μονάδων αντιμετώπισης ταραχών φωνάζοντας αντιφασιστικά συνθήματα και κρατώντας πανό κατά της κυβέρνησης, ενώ πέταξαν κροτίδες.

Πρωτομαγιά: «Κύριοι δικαστές…»

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Τίποτα δεν χαρίστηκε. Το δικαίωμα του ανθρώπου να δουλεύει για να ζει και όχι να ζει για να δουλεύει. Το 8ωρο και το δικαίωμα στην ξεκούραση και στον ελεύθερο χρόνο. Το δικαίωμα για μόνιμη, σταθερή, δημιουργική και αξιοπρεπώς αμειβόμενη εργασία. Οι Συλλογικές Συμβάσεις, το δικαίωμα της κοινωνικής ασφάλισης, η άδεια, η συνδικαλιστική ελευθερία στους χώρους δουλειάς.
Τίποτα απ’ όλα όσα κατακτήθηκαν εδώ και ενάμιση αιώνα και που σήμερα ο καπιταλισμός τα παίρνει πίσω με «τόκο», δεν χαρίστηκε. Είναι ποτισμένο με αμέτρητο μόχθο, ιδρώτα και αίμα. Τίποτα δεν θα επιστραφεί από μόνο του. Ο,τι κερδήθηκε κι ό,τι χάθηκε, ό,τι κλάπηκε κι ό,τι «επιστραφεί», θα έχει πάνω του την ίδια σφραγίδα: Τη σφραγίδα της θυσίας, της αγωνίας, της ενότητας των εκατομμυρίων εργαζομένων.
Τίποτα απ΄ όλα όσα έμειναν ανεκπλήρωτα και που σήμερα οι «δουλοκτήτες» τα παρουσιάζουν σαν «αδύνατα», δεν θα χαριστεί. Θα είναι ο καρπός μιας αδιάκοπης σποράς αγώνων. Των αγώνων ώστε το νόμιμο και το ηθικό να συμπορευτεί με το δίκιο του εργάτη. Αυτή είναι η μόνη προοπτική που πάνω της μπορεί να φυτρώσει η ελπίδα για τον λαό – εργάτη.

Αν ο λαός παραιτηθεί από αυτή την προοπτική, τότε από την εξέγερση του Σικάγου, από τη ματωμένη Κυριακή του 1905 στη Ρωσία, από τον Μάη του ’36 και τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου, από τον τοίχο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του ’44, θα έχουν απομείνει μόνο οι αγχόνες των εκμεταλλευτών.